Historia sojuszy

Rozdział powstał w oparciu o wywiady z najstarszymi graczami polskiego eRepublik, wiedzę własną i naszą erepową Wiki. Dziękuję wszystkim, którzy mieli czynny udział w jego tworzeniu. Autorom poszczególnych artykułów należą się podziękowania za ich udostępnienie.

  1. Peace i Atlantis
  2. EDEN i Phoenix
  3. New World Order


Peace i Atlantis


Po rozpoczęciu akcji 20 listopada 2007 roku na New World panował wielki bezład. Gra się dopiero tworzyła. Admini uczyli się na własnych błędach. Nie istniał regulamin, gra sama w sobie była jednym wielkim bugiem. Tak wyglądała grafika wersji beta. Pierwotnie powstały 43 państwa w tym ePolska. Nikt nie wiedział na czym ta gra będzie polegać i jakie mechanizmy nią rządzą. Nie było obywatelstw, giftów, powstań, banków i jakichkolwiek form aktywności obywatelskiej czy też organizacji państwowych. Populacja wielu państw liczyła po kilkadziesiąt, max. kilkaset graczy. Moduł wojenny był inny niż działający obecnie. Szczegóły znajdziecie w artykule miudyka.

Spośród tego twórczego bezładu 15 stycznia 2008 roku narodził się pierwszy sojusz- Sojusz Północny. Państwami założycielskimi były Norwegia, Rosja, UK i Irlandia. Z dzisiejszego punktu widzenia dość tropikalne zestawienie. Celem była współpraca głównie w dziedzinie militarnej i politycznej. Jednakże już ponad miesiąc później- 27 lutego doszło do rozpadu tego kruchego tworu. Norwegia opuściła NA (Northern Alliance) i podpisała MPP z państwem do tej pory jej nieprzychylnym, czyli Szwecją. Taki obrót sprawy zaniepokoił sąsiadów (Norwegia była wtedy bardzo silnym państwem), ale mimo podjętych działań dyplomatycznych nie udało się powstrzymać ataku. 18 kwietnia doszło do inwazji Norwegów na Finlandię. Był to pierwszy krok do budowy imperium w Europie Północno – Wschodniej. Zaledwie 3 dni później państwo Finów zniknęło z mapy eRepublik. 1 maja Norwegowie ruszyli na niedawnego sojusznika – Rosję. Rosja pogrążona była w kompletnym chaosie. Do władzy doszli komuniści, którzy doprowadzili gospodarkę największego kraju na skraj bankructwa. Dzięki świetnie poprowadzonej kampanii i problemom wewnętrznym Rosji – Norwegia całkowicie anektowała ten kraj. W międzyczasie do sojuszu dołączyła Rumunia, która współpracowała z Norwegią i pomagała jej w przejęciu Rosji. W późniejszym terminie przyłączyła się Kanada i USA. Sojusz Północny był tworem nietrwałym, w którym pojedyncze ambicje wzięły górę nad dobrem i bezpieczeństwem w regionie. Sojusz Północny jednak nie pozostał bez echa i to jego państwa założycielskie (poza Rosją) będą w przyszłości stanowic główny trzon ATLANTIS.

Widząc procesy integracyjne w różnych rejonach świata z inicjatywą utworzenia nowego, wielkiego sojuszu wystąpił Meksyk. Tak narodził się pomysł sojuszu Pan American Alliance (Sojusz Panamerykański – PANAM), sojuszu zrzeszającego wszystkie ówczesne kraje na kontynentach amerykańskich – USA, Kanadę, Meksyk, Brazylię, Wenezuelę i Argentynę. Pakt miał chronic ekonomiczne, polityczne i wojskowe interesy państw amerykańskich na obu kontynentach, a także w strategicznych rejonach świata. Niestety rozmowy wstępne zakończyły się fiaskiem. Amerykanie od kilku miesięcy zanosili się z zamiarem zajęcia Kanady, co spowodowało zerwanie przez Klonów rozmów. Kanada związała się z krajami NA, ale szybko musiała pogodzić się ze stanem rzeczy (i z USA) ze względu na fakt dołączenia USA do NA w późniejszym czasie. Sojusz PANAM był więc tworem, którego realizacja pozostała w sferze jedynie szczytnych idei współpracy w wielu dziedzinach.

Podobne procesy jak w Europie Północnej i Amerykach zaszły również w na południu Europy. Hiszpania utworzyła sojusz o nazwie o Mediterranean Alliance (Sojusz Śródziemnomorski – MA). W jego skład weszły Hiszpania, Portugalia, Francja, Włochy, Holandia, Austria i Węgry. Celem sojuszu była współpraca na płaszczyźnie politycznej i gospodarczej (czy tego już wcześniej nie było?). Był to jedyny sojusz, którego skutki działalności były widoczne – Francja i Włochy dokonały skoordynowanego najazdu na Szwajcarię i zajęły ten kraj w ciągu dwóch dni. I choć wypad był udany to odbył się bez aprobaty reszty członków sojuszu. W krótkim czasie okazało się, że interesy poszczególnych państw są rozbieżne i sojusz stał się tworem martwym.

Podsumowując, pierwszymi sojuszami, które rodziły się w eRepublik były sojusze regionalne. Państwa z danego regionu zrzeszały się w celu współpracy i ochrony przed najeźdźcami z zewnątrz. Szybko okazało się jednak, że interesy sąsiadów nie są zbieżne, a sąsiad sąsiada oferuje znacznie więcej niż on sam. Dlatego pierwsze sojusze rozpadały się po krótkim czasie od momentu powstania.


W sierpniu proces odśrodkowy we wszystkich sojuszach sięgnął zenitu. Kilkanaście państw z różnych ugrupowań połączyło się w jeden organizm. 22 sierpnia oficjalnie powstaje ATLANTIS, czyli Atlantic Treaty of Latin, American, and Nordic Territories for International Security. Wśród państw założycielskich były: Rumunia, Szwecja, USA, Kanada, Hiszpania, Norwegia, UK i Argentyna, a wkrótce dołączyły takie kraje jak: Polska, Chorwacja, Finlandia, Grecja, Niemcy, BiH oraz Izrael. Po operacji ‚French Toast’ szeregi ATLANTIS opuściła Argentyna. W momencie powstania, sojusz był bardzo silny i skierowany na ekspansję na zewnątrz.

27 sierpnia w obronie przed jego zaborczością powstał sojusz PEACE GC (People of Earth Associated under Common Excellence: Global Community). Konflikt pomiędzy dwoma obozami rozpoczął się już następnego dnia. 28 sierpnia Rumunia uderzyła na Węgry rozpoczynając I Wojnę Światową (szczegółowy opis działań w kolejnym podpunkcie). Rumunia była w tamtym czasie najpotężniejszym państwem w eRepublik. Przez kilka miesięcy trwały walki w różnych rejonach świata pomiędzy tymi dwoma ugrupowaniami. Świat się spolaryzował. Każde państwo jawnie występując przeciw jednemu, wspierała drugie, które było we wrogim obozie. Szczyt potęgi ATLANTIS przypadł na okres rumuńskiej ofensywy w Azji. Rumunia była w stanie wygrać po 6 bitew jednego dnia – broniła jak i zdobywała regiony. Jednakże przyszła kryska na matyska. Błędy w grze, brak koordynacji działań wewnątrz sojuszu (bierność USA i Kanady) oraz mobilizacja PEACE spowodowały nagły zwrot akcji. W ciągu kilkunastu dni PEACE odbił większość terytorium zajętego przez wroga i przeszedł do ofensywy. ATLANTIS stał się cieniem swej dawnej potęgi, a apogeum swojej słabości okazał podczas konfliktu Szwedzko- Niemieckiego.

Kraje ATLANTIS podzieliły się na dwa bloki co, przy nagłej eksplozji potęgi PEACE, oznaczało absolutny koniec sojuszu. Koniec został przypieczętowany oficjalnym rozwiązaniem paktu 21 maja 2009 roku. Kraje Ameryki Północnej (Kanada i USA) oraz UK i Irlandia poparły Niemców w ww. konflikcie i utworzyły sojusz o nazwie FORTIS. W niedługim czasie UK i Irlandia powędrowały w znacznie innym kierunku. Reszta państw bloku utworzyła EDEN (European Defense & Economic Network). Teoretycznie były to dwa odrębne systemy polityczne i militarne, ale państwa nadal powiązane były ze sobą paktami. Niestety (lub stety) ofensywa PEACE spowodowała, że granice i różnice pomiędzy tymi dwoma sojuszami uległy zatarciu. W obronie Kanady i USA brały udział wszystkie kraje postATLANTIS poza UK, które w międzyczasie zdradziło swoich niedawnych sojuszników i dołączyło do PEACE.

Zapewne wielu z Was zastanawia się dlaczego brak opisów takich sojuszy jak AHA czy Sol. Owszem, istnieją, ale tylko na papierze. Te ugrupowania są teoretycznie niezależne lub neutralne, a w praktyce pozostają pod kuratelą PEACE lub też część tych państw do niego należy co automatycznie przypisuje ich członkostwo do tego bloku.Ponadto nie zostały wymienione takie wyimaginowane twory jak ESA (idea Unii Europejskiej), Byzantium Alliance (próba utworzenia mocarstwa grecko-tureckiego) czy PANSLAVIC (idea sojuszu słowiańskiego). Były to wyłącznie marzenia ich twórców, które nie znalazły i nie znajdą nigdy odzwierciedlenia w realu. Na przestrzeni czasu widzimy ewolucję systemu sojuszy – od lokalnych do globalnych. Od pojedynczych do sojuszu łączącego kilkadziesiąt państw eGlobu. Teoria pewnego amerykańskiego futurysty zakłada, że świat w swojej konstrukcji zawsze dąży do jedności. Oznacza to, że pewne działania, które zmierzają w kierunku skrajności po jakimś czasie ulegają odwróceniu o 180 stopni. Bardziej ludzko? Co jakiś czas na Ziemi następują cykliczne ochłodzenia i ocieplenia klimatów, a ich suma na przestrzeni dziejów =~1. Jak to się odnosi do sojuszy? Jeśli w jakimś czasie doszło do szybkiej konsolidacji państw wokół dwóch bloków- ATLANTIS i PEACE to wkrótce nastąpił rozpad na mniejsze jednostki. Czego przykładem był podział ATLANTIS. W przyszłości podzieli się również PEACE. W przyszłości znów poszczególne sojusze dogadają się ze sobą, by rozpętać kolejne wojny światowe ku uciesze tłumów i przyspieszyć moment swojego upadku…


8.2.2 Eden i Phoenix


Na 2 dni  przed oficjalnym rozpadem ATLANTIS, 19 maja 2009 rozpoczęły się rozmowy nad utworzeniem nowego sprawniejszego sojuszu. Do pomysłodawców i założycieli nowego sojuszu musimy  zaliczyć dwóch  zasłużonych Polskich graczy, byli to przyszły prezydent Polski crc/Fartman oraz ex-prezydent Buzzy. Na początku  czerwca ogłoszono powstanie nowego sojuszu o nazwie EDEN (Erepublik Defence & Economy Network). W skład EDENu weszły  państwa byłego ATLANTIS, które cały czas ściśle ze sobą współpracowały, tj. Polska, Chorwacja, Hiszpania, Rumunia, Szwecja, Finlandia, Norwegia oraz Bośnia i Hercegowina.  Jedną z istotnych  kwestii przy ustaleniu takiego, a nie innego składu EDENu było to, że właśnie te państwa stanęły po stronie Szwecji w wojnie przeciwko Niemcom. Nowa organizacja odziedziczyła po ATLANTIS antyPEACE’owskie nastawienie, a pozostali członkowie byłego ATLANTIS połaczyli swoje siły w sojuszu FORTIS ( z wyjątkiem Wielkiej Brytanii i Niemiec, które dołączyły do PEACE GC).

Zarząd sojuszu EDEN tworzyli wówczas:

  • shoot –głównodowodzący (Supreme Commander)
  • Gabriel Lavanche -zastępca SC
  • mogwaii – koordynator EMC (EDEN Mobile Corps- Elitarna armia EDENu).

Sam zarząd wtedy jeszcze opisywał EDEN bardziej jako braterstwo państw („The Brotherhood”), niż sojusz. Wkrótce dołączyła Grecja, która wcześniej była pasywnym członkiem ATLANTIS, a posiadała strategiczny wówczas region ze złożami żelaza. W sierpniu 2009 do EDENu dołączyła Kanada, stając się pierwszym nieeuropejskim członkiem sojuszu. Wkrótce, 9 września 2009, podpisano długo wyczekiwany oficjalny traktat EDEN (Treaty of the Brotherhood of EDEN), który jednak nie wniósł w funkcjonowanie organizacji żadnych istotnych zmian. Na początku listopada znudzona brakiem jakichkolwiek walk, choćby treningowych Szwajcaria rozpoczyna publiczną debatę na temat dołączenia do któregoś z sojuszy, przy poparciu prawie 90% aktywnych graczy decyduje się na dołączenie do EDEN, co stało się oficjalnie 9 listopada 2009.
 Loga państwowe Eden Mobile Corps

Podczas III Wojny Światowej, kraje EDENu wspierały  USA w walkach na ich terenie z dużo silniejszym wtedy PEACE, oprócz walk w Ameryce EDEN przeprowadzał udane bloki na terenie Europy, w efekcie 29 listopada 2009, Stany Zjednoczone dołączyły do EDEN, zwiększając liczbę jego członków do dwunastu. Zaś podczas IV Wojny Światowej Australia w wyniku ataku przeprowadzonego przez Brazylię (PHOENIX), postanowiła dołączyć do EDEN. Po wewnętrznym konflikcie interesów, 31 marca 2010 z sojuszu wystąpiły Stany Zjednoczone, chcąc utworzyć nową organizację o nazwie Brolliance. EDEN zaproponował członkostwo w sojuszu Chinom, które przystały na propozycję po 3 miesiącach pertraktacji, stając się tym samym pierwszym Azjatyckim członkiem sojuszu. 7 pażdziernika 2010 do EDEN dołączyły Włochy.


Państwa członkowskie (na zielono) oraz reszta (jasnozielony)

Biorąc pod uwagę cele jakie stawiał sobie sojusz trzeba ocenić EDEN bardzo dobrze, pomimo drobnych wewnętrznych konfliktów, które były nieuniknione, sojusz nie powtórzył błędów ATLANTIS, wykazał się dobrą koordynacją i niezłą komunikacją pomiędzy państwami członkowskimi. Zarówno PHOENIX jak i PEACE przekonały się o sile elitarna armia EDENu (EMC). Przy stosunkowo niewielkich składkach członkowskich Polsce udało się zdobyć wszystkie możliwe typy wartościowych regionów i wyrosnąć na jedno z mocarstw Erepublik.


Phoenix jest sojuszem militarnym, który powstał 4 grudnia 2009 roku. Stworzyło go piętnaście krajów (wszystkie były byłymi członkami PEACE GC);

Rosnące wpływy EDEN w całym Świecie spowodowały reakcję państw byłego PEACE. Powstał nowy sojusz militarny, którego celem było przeciwstawienie się państwom EDEN, W takim samym stopniu co EDEN przyczyniły się do tego konflikty wewnętrzne w PEACE. PHOENIX miał być w założeniu super-sojuszem, głównym rozgrywającym i dominującym sojuszem w Świecie, a na pewno miał szanse by takim się stać. W jego skład  weszły: Brazylia, Belgia, Estonia, Indonezja, Iran, Holandia, Litwa, Łotwa, Niemcy, Portugalia, Rosja, Serbia, Słowenia, Turcja, Węgry i Wielka Brytania.

W okresie późniejszym do sojuszu dołączyła Argentyna oraz Bułgaria. Państwa te również wywodzą się bezpośrednio z PEACE. Po kilku miesiącach szeregi PHOENIX powiększają się o następnych członków Francję oraz Ukrainę.

Historia Erepublik wielokrotnie pokazała, że zbyt w sojuszach zrzeszających zbyt wielu członków prędzej czy później dochodzi do konfliktu interesów, problemów w komunikacjize zmieniającymi się władzami w państwach członkowskich czy zmiany nastrojów społecznych. W efekcie państwa są z sojuszów wyrzucane np. Łotwa (po pogorszeniu wzajemnych stosunków z Estonią), lub same decydują się opuścić sojusz. Tak było z początkowo dominującym PEACE, tak było również z jego następcą PHOENIX. Pomimo dołączenia do sojuszu w grudniu Czarnogóry oraz Macedonii(FYROM), rozpoczęła się lawinowa ucieczka z PHOENIX. I tak sojusz który w zamyśle miał być przeciwnym biegunem do EDENu opuszczają kolejno Ukraina, Bułgaria i Brazylia. Następnie po wspólnym porozumieniu, 29 grudnia 2010 z PHOENIX wychodzą Serbowie, Turcy oraz Węgrzy. Następnego dnia tą samą drogą podążyły Estonia, Iran, Macedonia oraz Portugalia. 10 stycznia 2011 PHOENIX opuściła Argentyna. EDEN który zdobył przewagę pod koniec

III Wojny Światowej utrzymał ją aż do tego momentu.

Państwa członkowskie Phoenix na dzień 10.01.2011( ciemnoczerwony )

Podział świata na sojusze, stan na 10.01.2011


New World Order


NWO (ang. – New World Order, pol. – nowy porządek świata)

    Przełom  2010 i 2011 roku przyniósł nadzieję na nowy porządek na świecie. Lawinowe odejścia  z PHOENIX, zbiegły się z konfliktem polsko- rumuńskim wewnątrz EDEN.  Pierwszym prezydentem Białorusi został Syrkius. Po paru dniach swojej kadencji zaczął dogadywać się z Węgrami. Zawarto umowę iż za wsparcie militarne w powstaniu w Central Hungary, Białoruś otrzyma 3 regiony Ukrainy- Subcarpathia, Galicia and Lodomeria i Volhynia. DoW nie przeszedł, ponieważ większość w białoruskim kongresie mieli Rosjanie i Ukraińcy.Skutkiem tych działań było powstanie Horthy.Renegats i zwiększona ilość osób o pro węgierskim nastawieniu w Polsce.Skostniały, bipolarny układ sił w eŚwiecie zachwiał się w posadach, gdy polski kongres odrzucił propozycję podpisania MPP z Rumunią. Reakcja Węgier na taki obrót spraw była natychmiastowa, wzajemna sympatia Węgrów i Polaków z RL dała o sobie znać, w prasie obu państw pojawiły się artykuły mające ocieplić wzajemne stosunki. Podczas gdy Rumuni domagali się respektowania ich praw wynikających z przynależności do EDEN, w Polsce i na Węgrzech powstawała pierwsza wspólna grupa bojowa. Jednak dopiero podpisanie MPP polsko-węgierskiego uświadomiło całemu społeczeństwu eŚwiata, że zmiany są możliwe i że są na wyciągnięcie ręki. Dla eŚwiata jednak te zmiany okazały się zbyt gwałtowne i być może zbyt daleko idące. Kontrowersyjne decyzje podjęte przez polski kongres odbiły się szerokim echem w eRepublik,  a także w samej ePolsce. W związku z rosnącym niezadowoleniem z nowo obranej strategi rządu, kilka czołowych prywatnych grup bojowych tymczasowo opuściło ePolskę na znak protestu. Tymczasem Węgry zaproponowały MPP Hiszpanii(EDEN), która minimalną różnicą głosów w kongresie MPP przyjęła. Hiszpanie tym samym stanęli po stronie Polski w konflikcie z Rumunią. Spowodowało to jeszcze większy podział wewnątrz EDENu, gdyż po stronie Rumunii stanęła Chorwacja. Sytuacja stała się patowa w momencie gdy polski parlament odrzucił poddaną przez polskiego Prezydenta propozycję wyjścia z EDEN.

Społeczeństwo jest podzielone w opiniach na temat NWO, a głównym argumentem przeciw, jest brak planu działania po wyjściu Polski z EDEN. Tą sytuację ma zmienić nowo założona partia NWO (Nasza Wolna Ojczyzna), w ramach której plan działania ma zostać opracowany, a której założycielem jest crc/Fartman (ten sam który, był współzałożycielem EDEN). Ten ciąg sytuacji wywołał zmiany na najwyższym szczeblu EDENu, w cień usunął się dotychczasowy rumuński szef sojuszu (Bogdan_L), a fotel główno dowodzącego objął Avec (Finlandia), ale najtrudniejsze zadanie otrzymał Chucky Norris, który jako szef „public relations” ma doprowadzić do ponownego zjednoczenia w sojuszu.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s